به خوش آمد یلدای بودن.. لبخند که می زنیتوی دلم انگار اناری ترک بر می داردبا نگاه تو ناتمام می مانند تمام شعر های دنیا می دانی!همه ی این قصه ها از شهرزاد چشم های تو شروع شدو الا عاشق هاعقل شان به این چیزها قد نمی دهدحالا دیگرتقصیر یلدای موهای توستاگر این شب ها خوابشان نمی بردآخر بهار را به زمستان گره

یلدا
نام دیگر دلتنگی است
میان این همه نبودن
شب های این اتاق
هزار و یک سال
طول می کشند...

این حسرت
زاده ی آن یلداست
که چمدان برداشتی
هیچ اتفاقی نیست
فقط
سیانور به خورد فردا داده اند
شاید عمر تنهایی را
به قد ساعتی
طولانی تر کرده باشند...

دلم می خواست
می شنیدی ام
اما حیف
این قاب های لعنتی
فقط نگاه می کنند..

نگاهم را
بر می دارم از روی قاب
تو با یک لبخند کشنده
روی تمام دیوارهای شهر
در نفس های اتاق
لا به لای همه ثانیه ها
اتفاق می افتی...

کاش حرفی میزدی
برمی گشتیم به اول فیلم
و این بار
تفنگ بی رحمی ات
پشیمانی من را
ترور نمی کرد
کاش همه نگاتیو ها را
بر عکس می پیچیدیم
شاید این تراژدی را
یک نفر مچاله می کرد
و روی تقدیر
کمدی می نوشت..

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

+ و تعطیل است..شاید تا هزار سال بعد...

بهار از دست هایی آغاز می شود
که بر چانه گذاشته ای
نگاهت می کنم
شکوفه های سپید
روی انگشت های تابستانی ات
اتفاق می افتند
توی دلم انگار
درخت گیلاس می تکانند
وقتی گل های پیراهنت
می افتند با نسیم
این صبح اردی بهشت
عطر موهای توست
پیچیده در هوا
حتمن
جایی کمی ذورتر
روسری ات افتاده
و الا
خیابان های شهر
اینقدر بوی بهار نارنج نمی گرفت

دلم گرفته از این دنیایی که زنده زنده دستت انگار کوتاه است از آن..

خسته ام..

خیلی...

زنده زنده فراموش شده ام...زنده زنده متهم شده ام به ناکرده...زنده زنده مرده ام...

فقط یک چیز..آن هم اینکه وقتی از شما متنقر می شوند نفس کشیدن شما هم روزگارشان را تلخ می کند...

خوشا مردن در دنیای زنده به گور...